‘Het lijken wel de nieuwe woonwagenbewoners,’ zegt Ben Wouters, directeur van Woonmaatschappij Maasland, op een vraag naar hoe bewoners reageren op de komst van een huis voor verstandelijk gehandicapten in hun buurt. Het blijkt nogal wat moeite te kosten om buurtbewoners te enthousiasmeren om deze groep mensen welkom te heten in hun buurt. Simone van Lubeek, teamleider namens welzijnsinstelling De Driestroom op het complex aan de Van Peltlaan/Einsteinstraat, is er toch aardig wat tijd mee kwijt: deelnemen aan bewonerscommissies, zorgvuldig afhandelen van alle klachten (van vuilniszakken op de galerij tot het íets te hard draaien van Frans Bauer), een dagje open huis. Dat helpt zeker, het breekt het verzet van de buurt en zorgt voor aardig wat goodwill. Maar om nou te zeggen dat er vervolgens veel interactie ontstaat, tussen de cliënten van De Driestroom en de reguliere buurtbewoners (kopje koffie, buurvrouw)? Of dat ze deelnemen aan sociale activiteiten in ‘normaal’ verenigingsverband? Sociale integratie blijkt toch nog net even lastiger dan fysieke.

Update: Klik hier voor een verslag van het Talis-debat over de extramuralisatie van verstandelijk gehandicapten.